ALWEER VEERTIG!?

Update 25-3:

Zelfportret vrij naar Robert Mapplethorpe. Even een selfie gemaakt uit verveling……….

Zelfportret

Update 22-3:

Het is nauwelijks te doen om in deze fase in mijn leven een expositie in elkaar te stampen. Ik heb sowieso altijd al enorm veel moeite om keuzes te maken in mijn werk. Wat wel en wat niet mee moet. Met die kluit in mijn kop is het al helemaal niet te doen. Het wordt een Kill Your Darlings verhaal vrees ik. Drie zalen en nog te weinig ruimte. Zoals ik nu naar mijn selectie kijk is het een enorme Bouillabaisse. Balen… :-(.

PLATTEGROND JVDT

Update 17-3:

Best wel een lastige beslissing genomen. Ik heb mijn agenda leeggeruimd voor de aankomende periode. Een beetje onder protest van Thijs, maar ik zag even geen andere oplossing qua gezondheid. Jammer, want er zat een enorme leuke klus bij :-(

Update 16-3:

Koppijn vanochtend. Niet het drukkende gevoel dat ik al maanden ken en waar ik eigenlijk al een beetje aan gewend was, maar koppijn! precies op de plek waar die puist woekert. Achter mijn oor en oog. Hoewel ik nog steeds krampachtig probeer mijn leven gewoon door te laten gaan wordt het inmiddels steeds lastiger. Ik vraag me af wat er morgen weer bijgekomen is, en hoe het me vergaat over anderhalve maand. Als er in dit tempo allerlei dingen bij komen, ga ik waarschijnlijk in mei als invalide de operatie in. Ook word ik steeds ongeduldiger naar mensen die ik iets vraag, en doodleuk niet of nauwelijks reageren. De enige op wie ik eigenlijk echt kan rekenen is Thijs, dus “Count my Blessings!”

Update 15-3:

Iedere dag komt er wel een ongemak bij. De eerste keer dat ik in Leiden bij de KNO arts zat vroeg hij of ik hees was. Dat was ik niet, maar prompt twee dagen later was ik dat wel. Toen ik van de week bij de neurochirurg zat vroeg hij of ik pijn had. Dat had ik niet, maar nu twee dagen later heb ik dat wel. Op de plek waar die klont zit. Hij vroeg ook of ik slikproblemen had. Eergisteren nog niet, nu wel een beetje. Ik heb het idee dat ik langzaam invalide aan het worden ben. Ik zwabber over straat, zonder ook maar één druppel alcohol gedronken te hebben. Ik kan niet meer op namen komen, en begin zinnen, terwijl ik op de helft blijf steken omdat ik dan niet meer weet waar het over ging en wat ik ook al weer wilde vertellen. Ook als ik iets wil doen of wil pakken weet ik na tien seconden al niet meer wat ik ook al weer aan het doen was, en loop als een kip zonder kop in de ruimte waar ik schijnbaar iets wilde doen. Ik vind het allemaal super irritant en ook beangstigend. Daarbij is het ook nog eens heel erg vermoeiend allemaal.

Update 13-3:

Hier even een kleine update over mijn medische toestand. Gisteren waren Thijs​ en ik in het LUMC in Leiden bij de neurochirurg, waar we een behandelplan voorgeschoteld kregen. In bijna alle gevallen van een brughoektumor zijn er drie opties. Bestralen, opereren en gewoon afwachten (wait and scan). Voor mij is er eigenlijk maar één mogelijkheid, namelijk opereren. Dat komt omdat er tegen de tumor een enorme cyste zit, die niet kleiner zal worden door bestraling. Het wait and scan verhaal valt eigenlijk af door de steeds groter groeiende cyste, die tegen allerlei zenuwbanen aandrukt en een legio aan klachten veroorzaakt. Duizelingen, doofheid, heesheid. De operatie zal in mei in het LUMC uitgevoerd worden, en zal zo’n acht uur duren. Daarna een dag en nacht intensive care en nog zo’n vier dagen ziekenhuis. Geluk is dat het allemaal vrij laag in mijn hoofd zit, zodat ze niet mijn schedel hoeven te lichten of dwars door mijn oor moeten boren. Daardoor is de kans dat zenuwbanen blijvend beschadigd raken kleiner. Ik heb geen idee hoe ik verder uit de strijd kom, behalve dat ik best wel bang ben, maar wel weet dat het zo ook niet verder kan, want er komen dagelijks nieuwe klachten bij. We zien wel hoe dit afloopt terwijl ik onderwijl maar probeer zo “gewoon” mogelijk door te hobbelen, want van alleen maar thuis zitten word ik ook niet echt blij. Anyway, in juni heb ik dan weer een schoon koppie, maar zal wel om de zoveel tijd gescand moeten worden of het terug komt of niet. Dat zie ik dan maar als een soort APK.

 

Sommige mensen worden twee keer veertig

Op balkon
Foto: © Henk Kastermans zomer 1975

Hij komt er dus! Op 15 januari kreeg ik een verrassend telefoontje uit mijn geboorteplaats, daags na mijn onfortuinlijke Untergang. Het overzicht van mijn werk van de laatste 10/11 jaar. Niet alleen maar werk uit mijn roze leventje, maar een beetje van alles. Een beetje van LAK!, een beetje Furball, maar vooral ook mijn andere werk zal aan bod komen. En dat nog wel op voor mij historische grond en in een voor mij historisch jaar. Het Jan van der Togtmuseum in mijn geboorteplaats Amstelveen. Op de vierkante meter is die plek historisch omdat ik daar in op 1 augustus 1975 begon met mijn werkzame leven. Ooit stonden op die plek de kantoren van De Amstelland Pers/Weekmedia die toen ook deel uitmaakten van Perscombinatie.

IMG_2696

 

Wat moet je als je even niets anders kan. Dan ga je maar een eigen krantje maken met het gelul achter de foto’s. Alles tegen beter weten in, want hij zal er nooit komen. Misschien kunnen ze er over veertig jaar iets mee.