BLOG

BOB STEINMETZ

Portret Bob Steinmetz

Amsterdam 10 mei 2016 – Portret van de laatste nog in leven zijnde Paroolcoryfee Bob Steinmetz (94) in zijn appartement aan het Minervaplein in Amsterdam. In de oorlog was hij betrokken bij het maken van de ondergrondse krant. Na de oorlog werkte hij er tientallen jaren. – Foto: © Jan van Breda Photography 2016

 

———————————————————————

 

Lieve René,

Sinds Koningsdag zit je in mijn kop. Je overlijden was in de eerste instantie een shock. De periode dat we elkaar kenden komen nu met vlagen bij mij binnen. De eerste dagen waren dat de leuke herinneringen, maar inmiddels passeren er ook heel veel vervelende dingen de revue. Zo leuk was je helemaal niet. Zeker de radiostilte van de laatste vier jaar zitten mij nu enorm dwars. Ik heb nooit precies begrepen waarom je geen contact meer wilde. Het vervelendste daarvan vind ik dat ik er nooit achter zal komen en kan alleen maar gissen. Dat je aan het vervreemden was had ik nog wel door, als ook je radicalisering tot Roomser dan de Paus. Ook merkte ik dat jouw jaloezie naar mij heviger werd, terwijl ik maar bleef volhouden dat er niks was om jaloers van te worden. In de eerste instantie wilde ik nog wel naar je uitvaart. Zelfs als die in je geboorteland Duitsland zou zijn. Het is nu op Zorgvlied aankomende dinsdag en ik heb gisterochtend op mijn verjaardag na weer uren wakker gelegen te hebben besloten om helemaal niet te gaan. Ik heb er niks te zoeken, laat staan iets te vinden.

De jaren dat we samenwoonden zo’n vijfendertig jaar geleden waren heftig. Je loog alles aan elkaar terwijl ik naïef en goedgelovig was. Alles kwam altijd wel een keer uit, en na zes jaar had ik er genoeg van. Ik geloofde helemaal niets meer wat je vertelde. Toch wilde ik je er graag bijhouden en hoopte op een normale vriendschap, wat heel lang lukte. Tot ongeveer vier jaar terug. Af en toe spraken we af in café Koosje bij jou in de buurt. Bij weer zo’n afspraak kwam je doodleuk niet opdagen en leek onbereikbaar. Een week later belde je dan op met de mededeling depressief te zijn. Daarna ging het weer even goed om me daarna weer te laten zitten. Dat is ongeveer vier keer zo gegaan en heb niet onder stoelen of banken gestoken dat ik daar van baalde. Vervolgens brak er een soort poolwinter aan en kreeg helemaal geen contact meer met je. Dat je als Nederlandse Paus tegen het homohuwelijk was begreep ik nog wel, en had je daarom ondanks de uitnodiging ook niet verwacht. Tot 2015 stuurde ik altijd nog wel trouw een felicitatie voor je verjaardag op 6 januari. Nooit kreeg ik een reactie terug. Pas dit jaar ben ik ermee gestopt. Ook reageerde je niet op geen enkele uitnodiging van mijn tentoonstellingen Toen ik je vorig jaar probeerde uit te leggen dat er een tumor in mijn kop zat en dat er een heftige operatie aan zat te komen, kreeg ik ook geen enkele reactie. Toen was ik er klaar mee. Het interesseerde je klaarblijkelijk geen hol. Ondanks dat had ik altijd nog wel stilletjes de hoop dat ik je wel weer een keer op straat zou treffen en je erover had kunnen aanspreken. Helaas is die hoop nu ook vervlogen sinds 26 april jl.

Wel begreep ik dat die kans er wel degelijk geweest is, en wel op je sterfdag. Ik zat met mijn vriendin Lidy in het OLVG waar ik haar een beetje rondreed in haar rolstoel voor wat onderzoeken. Naar ik later begreep ben je pal langs mij gelopen omdat jij daar ook was. Ik begreep van jou begeleider dat jij mij niet zag, en ik jou ook niet. Je begeleider herkende mij wel, maar durfde de confrontatie niet aan te gaan. Diezelfde namiddag overleed je thuis. Onwerkelijk en bizar, maar ook een gemiste kans denk ik nu.

Jan

De Drie van Breda

RIP

René Mootz

6-1-1952 – 26-4-2016