NEL VAN NIEL- CORNELISSE

HOOFDDORP 6 mei 2020 – Mijn moeder had geen goede neus voor het uitzoeken van haar vriendinnen. Ik vond ze eigenlijk bijna stuk voor stuk nare bazige zeugen die het altijd beter wisten dan mijn moeder. Na het overlijden van mijn vader werd dat eigenlijk alleen maar erger. Dominante kutwijven namen de plek in van een dominante kutvader. Ik heb haar heel erg vaak gewaarschuwd voor die griezels. Gaandeweg kwam ze er dan vaak wel achter dat ik gelijk had, en haakte ze af of werd ze zelf gedumpt.

Eigenlijk bij maar één vriendin werd ik een beetje blij als die op visite was. De voluptueuze Nel. Als kind al. Als Nel er was wilde ik liever na de lunchpauze niet meer terug naar school. Van haar koffievisites kan ik mij alleen maar haar enorme schaterlach herinneren, en dat het een oprechte vriendschap was. Eén van de weinige.

Dat Nel dochters had wist wel, maar had ze tot zo’n drie jaar geleden nooit ontmoet of gesproken. Via Facebook kreeg ik contact met de jongste dochter van Nel, Norma. Dat klikte dus (als ik voor mijzelf mag spreken) gelijk. Op de valreep organiseerden we ruim een maand voor het overlijden van Daalder dat de twee vriendinnen elkaar weer eens zouden ontmoeten. Ze hadden elkaar door gezondheidsperikelen al jaren niet meer gezien.

Vlak voordat de Coronapleuris uitbrak had ik Norma voorgesteld om haar inmiddels 90-jarige moeder te portretteren. Ik durfde het niet meer door alle maatregelen. Uiteindelijk zit ze door haar broze gezondheid heel erg in de risicogroep. Geestelijk is er helemaal niets mis aan haar.

Gelukkig woont Nel nog op zichzelf met de nodige hulp van buitenaf. Daarom was het mogelijk om toch de stap te wagen om dat portret te maken. Gewapend met mondkap en op veilige afstand…. Dat wel.

Anyway, ik ben blij dat ik er vandaag was, haar gezien en gesproken te hebben. Hopelijk nog vaker in de toekomst onder normalere omstandigheden.